Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Παράθυρο



ένα χρυσάφι αφημένο στο περβάζι
σαν ήλιος το ξημέρωμα που όνειρα δεν τάζει

ένα ασήμι κρεμασμένο στην κουρτίνα
σαν χαμηλή πανσέληνος που οργώνει κάθε μήνα

κι από μακριά
η πλατινένια σου σκιά
βλέμματα να αγκιστρώνει
κι από κοντά
τόσο γυμνή όσο απέραντη
μιαν αρκτική να λιώνει

τενεκεδένιο το παράθυρο με αιχμηρά τα φύλλα
ένα άγγιγμα απρόσεχτο 
ένα χάδι προσεγμένο
και σ'ανασαίνω.