Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2020

Η μικρή Θεά Ιλεμά


"Η μικρή Θεά Ιλεμά" γεννήθηκε σε έναν αιώνα μακρινό! 
Ένα μελοποιημένο παραμύθι μου για όλες τις εποχές και όλες τις ηλικίες!
Ακούστε την, διαβάστε την και... αναζητήστε την! 
Η Ιλεμά είναι εδώ τριγύρω.

-----------

Σε έναν αιώνα μακρινό, υπήρχε ένα μυστικό
ήταν κοινό, και το μοιράζονταν δυο τόποι
ο ένας κάπου στον βορρά, ο άλλος ήταν νότια
κι ανάμεσα τους ένα τείχος από χιόνι

Πιστεύανε σε τρεις Θεούς, πως αν σωπαίνεις τους ακούς
μέσα απ’το τείχος, σαν νυχτώνει και γελάνε
η μια ήταν η Θεά Καρδιά, ο άλλος ο Θεός Νους
που ήταν στείρος και δεν είχανε παιδιά
μέχρι τη μέρα που γεννήθηκε η Ιλεμά

Ιλεμά, για τα μάτια σου ταράχτηκε η Καρδιά
Ιλεμά, για τα μάτια σου ο Νους πήρε φωτιά

Η Θεά για θαύμα μίλαγε, μα ο Θεός δεν πίστευε σε αυτά
«Θα την σκοτώσω!», έλεγε, «με το σπαθί μου!»
μα σαν περνούσαν οι βραδιές και το μωρό χαμογελούσε
ο φόνος αναβλήθηκε μέχρι νεωτέρας
τους εφιάλτες του σκορπούσε ο αέρας

Ιλεμά, για τα μάτια σου ταράχτηκε η Καρδιά
Ιλεμά, για τα μάτια σου ο Νους πήρε φωτιά

Μετά από χρόνια η Ιλεμά, με την μαμά Καρδιά
και με τον Νου μπαμπά, ανέβηκε στο τείχος
κοίταξε ανατολικά, κι ύστερα πάλι δυτικά
μα όμως δεν είδε τους Θεούς πίσω απ’το χιόνι
που τους ακούει σαν νυχτώνει να γελούν...

Ιλεμά, για τα μάτια σου ταράχτηκε η Καρδιά
Ιλεμά, για τα μάτια σου ο Νους πήρε φωτιά

Ιλεμά, για τα μάτια σου χτυπάει η καρδιά
για τα μάτια σου.



[ Στίχοι - Μουσική :  Δημήτρης Καραγιάννης (dim juanegro) ]

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

Μπαλαρίνα

 [ photo : by Eleni Karagianni ]


Να, πως μοιάζει η αγάπη. 

Απόγευμα, σου χτυπάει την πόρτα, σου χαμογελά και περνά αστραπιαία σαν δροσερό αεράκι από γύρω σου. Από μέσα σου. 
Σε κυκλώνει, σε ζυμώνει. Κι όταν βγεις από τον φούρνο, μοσχομυρίζει η γειτονιά.
Σαν το ζεστό ψωμί. Σαν το αχνιστό κέικ, τότε, στο πατρικό σου σπίτι.

“Περίμενε λιγάκι! Άφησέ το να κρυώσει πρώτα!”, σου φωνάζουν.
Μα δεν ακούς. Η προσμονή έχει στήσει χορό με τους γευστικούς σου κάλυκες.

Να πως μοιάζει η αγάπη. Με προσμονή, με υπομονή, με γεύση, με χορό.

Σαν τη μικρή μπαλαρίνα που στροβιλίζεται στο ρυθμό και τον παλμό της καρδιάς σου.
Φοράει το ροζ της φόρεμα και σου αφιερώνει τον κότσο της.
Τα χέρια της χαϊδεύουν την ησυχία σου. Τα πόδια της ορειβατούν στην ελευθερία σου.

Να πως μοιάζει η αγάπη.
Με σένα.



[ μπαλαρίνα : ανιψούλα Βασιλική ]



Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Τραμπολίνο



Κυλάει το νερό. Από πηγή σε εκβολή. Από εισπνοή σε εκπνοή. Κυλάει η ζωή. Σαν μια μπάλα μικρή πολύχρωμη που λατρεύουν τα παιδιά. Από εκείνες που έχουν μέσα τους βαθιά μια μπαταρία. Να παίρνουν την απαραίτητη ενέργεια να φέγγουν στο σκοτάδι. Να αναβοσβήνουν σαν αστέρες μακρινοί. Σαν αστέρες που τρεμοπαίζουν στις ανέφελες νύχτες. Που αν τους κοιτάζεις αρκετή ώρα επίμονα, έχεις την βεβαιότητα ότι μετακινούνται σπασμωδικά ίσως, φευγαλέα. Σαν αστέρες που μπορεί να μην ζουν πια, όμως εσύ έχεις μια μηχανή του χρόνου κρυμμένη στον αμφιβληστροειδή σου. Κι ενώ η μπάλα αναπηδά και το παιδί γελά, εσύ πηγάζεις και εκβάλεις. Απλά, ταυτόχρονα και ανατροφοδοτούμενα. Σαν αγκαλιά σφιχτή.

Και είναι εκείνη η στιγμή που βγάζεις όλα σου τα ρούχα και με ένα μακροβούτι σου προσφέρεις το κορμί σου σε αυτό το νερό. Η απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας σε διεγείρει. Αφήνεσαι ανάσκελα στην ροή, ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρά σου και προσφέρεις την καρδιά σου στον αφρό. Ήλιοι, φεγγάρια και λοιπά στολίδια του ουρανού απέχουν ένα τέντωμα των χεριών σου. Κοράλια, ιππόκαμποι και λοιπά θαύματα του βυθού απέχουν μία ησυχία των ποδιών σου. Στα χείλη σου μια υποψία αλατιού, στο νου σου μια χούφτα πιπέρι.

Ένα τραμπολίνο η επιθυμία, μια κούνια η ανάγκη. Κι ένα ευτυχισμένο πλάσμα να τρέχει από το ένα στο άλλο. Να πίνει φως, να δίνει ιδρώτα και να γεννάει φωτιά. Κάπως έτσι ερωτεύονται οι άνθρωποι. Κάπως έτσι σχηματίζονται οι δρακολίμνες. Με ενδοφλέβιες ενέσεις πολιτισμού και ανοιχτές εγχειρήσεις παιδείας. Απλά, ανέμελα και συλλογικά. Σαν οργασμός αληθινός. 

Παίξε όσο θέλεις. Νιώσε όσο αντέχεις. Σ’ αγαπώ.


Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

bossa nova



Σ’αγαπάω. Όπως η bossa nova το καλοκαίρι. Όπως η πανσέληνος τη θάλασσα. Όπως το αδιέξοδο την αναστροφή.

Κι όσο για την αποστροφή, μακριά από τους νευρώνες μου να μείνει. Εκεί έξω στον ολόλαμπρο ήλιο, που όλα τα βλέπει και τα αναγνωρίζει. Φωτιά να πάρει στον καύσωνα του θέρους. Κι ο καπνός να ερεθίσει τα ρουθούνια προσφέροντας το απότομο ξύπνημα στον ξενιστή. Όνειρο ήταν. Ένα κακό όνειρο. Βαθιά εκπνοή κι αγάπη ρε.

Μια δερβίσικη στροφή για όσο αντέξεις να χαμογελάς ενώ στροβιλίζεσαι. Άφησε την ζάλη να ανακατέψει καλά και με ορμή το μυαλό κι ύστερα κλείσε τα μάτια, σταμάτα απότομα και ξάπλωσε ανάσκελα. Ακούς; Μ’ακούς που πληκτρολογώ και ακροβατώ, ίσως όχι και τόσο επιδέξια, ανάμεσα σε μινόρε και ματζόρε; Άλλοτε πιο γρήγορα κι άλλοτε λίγο πιο αργά, σχολαστικά, προσεκτικά, εκνευριστικά. Και ξαφνικά σιωπή. Μην ανοίξεις τα μάτια. Δεν χρειάζεται, Ξέρεις ακριβώς που βρίσκομαι.

Σ’αγαπάω. Όπως τα μπισκότα το βούτυρο. Όπως το φιλί το χάδι. Όπως το χώμα το νερό.

Στα χέρια σου. Στον λαιμό σου. Στα πόδια σου. Στο στήθος σου. Στην πλάτη σου. Στην καρδιά σου. Στον αφαλό σου. Στο μυαλό σου. Στα μάτια σου. Μαεστρικά κρύβω την σκέψη μου, να μην μπορεί κανείς να την μολύνει. Απρόσμενα εναποθέτω την αναπνοή μου, να μη μπορεί κανείς να σε μολύνει.

Η ζωή και η συνέχεια αυτής. Έτσι δεν λένε όσοι προσεγγίζουν ή απομακρύνουν τις απώλειες; Έτσι δεν λένε όσοι συμβουλεύουν τα νέα ξεκινήματα; Εκτοξεύονται στο διάστημα οι εξερευνητές του κενού και του απέραντου αγνώστου, να βρουν νέες μορφές ζωής. Βουτούν στα σκοτεινά βάθη των ωκεανών οι έμπειροι δύτες, και ανακαλύπτουν  ναυάγια, και ξετρυπώνουν σπάνια πολύχρωμα υδρόβια πλάσματα. Σκαρφαλώνουν στις πιο ψηλές κορυφές οι ατρόμητοι ορειβάτες, να ζαλιστούν από οξυγόνο, να σπάσουν κάποιο ρεκόρ, να βρουν ένα και μόνο εντελβάις. Φροντίζουν περίτεχνους κήπους οι επιδέξιοι κηπουροί, φροντίζεις το μπαλκονάκι σου κι εσύ, να δεις την αλστρομέριά σου να ανθίζει ξανά. Ξαπλώνουν στην άμμο οι παραθεριστές, να πάρουν χρώμα, να διαβάσουν ένα βιβλίο, να κοιμηθούν. Πηγαίνουν στις κούνιες το εγγονάκι τους ο παππούς και η γιαγιά, να γελάσουν, να χαρούν, να κερδίσουν χρόνο ζωής να προσφέρουν ευτυχίες ζωής. Κάνουν έρωτα δυο άνθρωποι, να νιώσουν, να ενώσουν, να σπείρουν και να θερίσουν. Βαθιά εισπνοή κι έρωτας ρε.

Κι ένα γιουκαλίλι... και λίγη σοκολάτα. Άντε, καλά. Πολύ σοκολάτα.

Σ’αγαπάω. Όπως η bossa nova το καλοκαίρι. Όπως τα βότσαλα το πέταγμά τους στον αέρα. Όπως η καληνύχτα την καλημέρα.