Κυριακή, 25 Απριλίου 2021

Είναι τα μάτια σου

Είναι τα μάτια σου.

Δρακόλιμνες της άνοιξης και του Μαγιού αέρας. Ξέρεις, από εκείνα τα δροσερά αεράκια που τριγυρνούν τις φυλλωσιές τις νύχτες. Εκείνη ακριβώς την στιγμή που το θρόισμα κρατά το ίσο στο τραγούδι που ανασαίνουν τα τριζόνια.


Είναι τα χείλη σου.

Κορυφογραμμές που διαχωρίζουν τα βάθη από τα ύψη. Ένα ανάγλυφο στόλισμα στο ηλιοβασίλεμα μιας Κυριακής, μια ανυπομονησία στην ανατολή της πρώτης μέρας των διακοπών σου. Κι από εκεί ψηλά, με μια τσουλήθρα να βρίσκεσαι να ηλιοθεραπεύεσαι στην άμμο. Να φεγγαροθεραπεύεσαι σε μια αγκαλιά.


Είναι ο αφαλός σου.

Ηχείο στο πιο σπάνιο έγχορδο που έπλασε ανθρώπινο χέρι. Κι εκεί ανάμεσα στα ταξίμια σου ονειρεύεται γλυκά το πιο αγαπημένο σου φιλί, που το άφησες να  πλαγιάσει για να ξαποστάσει. Και πριν ανοίξει τα μάτια του, στο πρώτο ξύπνημα,  θα μυρίσει τη βροχή και το αγιόκλημα.


Είναι τα πόδια σου.

Απειροελάχιστα κλάσματα δευτερολέπτου ισορροπίας ενώ ίπτασαι σε φιγούρα χορευτική, πριν η βαρύτητα σε φέρει πάλι στο έδαφος. Το χάδι του ποταμού, η περιπέτεια του βράχου, η ζέστη της ασφάλτου.


Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2020

Η μικρή Θεά Ιλεμά


"Η μικρή Θεά Ιλεμά" γεννήθηκε σε έναν αιώνα μακρινό! 
Ένα μελοποιημένο παραμύθι μου για όλες τις εποχές και όλες τις ηλικίες!
Ακούστε την, διαβάστε την και... αναζητήστε την! 
Η Ιλεμά είναι εδώ τριγύρω.

-----------

Σε έναν αιώνα μακρινό, υπήρχε ένα μυστικό
ήταν κοινό, και το μοιράζονταν δυο τόποι
ο ένας κάπου στον βορρά, ο άλλος ήταν νότια
κι ανάμεσα τους ένα τείχος από χιόνι

Πιστεύανε σε τρεις Θεούς, πως αν σωπαίνεις τους ακούς
μέσα απ’το τείχος, σαν νυχτώνει και γελάνε
η μια ήταν η Θεά Καρδιά, ο άλλος ο Θεός Νους
που ήταν στείρος και δεν είχανε παιδιά
μέχρι τη μέρα που γεννήθηκε η Ιλεμά

Ιλεμά, για τα μάτια σου ταράχτηκε η Καρδιά
Ιλεμά, για τα μάτια σου ο Νους πήρε φωτιά

Η Θεά για θαύμα μίλαγε, μα ο Θεός δεν πίστευε σε αυτά
«Θα την σκοτώσω!», έλεγε, «με το σπαθί μου!»
μα σαν περνούσαν οι βραδιές και το μωρό χαμογελούσε
ο φόνος αναβλήθηκε μέχρι νεωτέρας
τους εφιάλτες του σκορπούσε ο αέρας

Ιλεμά, για τα μάτια σου ταράχτηκε η Καρδιά
Ιλεμά, για τα μάτια σου ο Νους πήρε φωτιά

Μετά από χρόνια η Ιλεμά, με την μαμά Καρδιά
και με τον Νου μπαμπά, ανέβηκε στο τείχος
κοίταξε ανατολικά, κι ύστερα πάλι δυτικά
μα όμως δεν είδε τους Θεούς πίσω απ’το χιόνι
που τους ακούει σαν νυχτώνει να γελούν...

Ιλεμά, για τα μάτια σου ταράχτηκε η Καρδιά
Ιλεμά, για τα μάτια σου ο Νους πήρε φωτιά

Ιλεμά, για τα μάτια σου χτυπάει η καρδιά
για τα μάτια σου.



[ Στίχοι - Μουσική :  Δημήτρης Καραγιάννης (dim juanegro) ]

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

Μπαλαρίνα

 [ photo : by Eleni Karagianni ]


Να, πως μοιάζει η αγάπη. 

Απόγευμα, σου χτυπάει την πόρτα, σου χαμογελά και περνά αστραπιαία σαν δροσερό αεράκι από γύρω σου. Από μέσα σου. 
Σε κυκλώνει, σε ζυμώνει. Κι όταν βγεις από τον φούρνο, μοσχομυρίζει η γειτονιά.
Σαν το ζεστό ψωμί. Σαν το αχνιστό κέικ, τότε, στο πατρικό σου σπίτι.

“Περίμενε λιγάκι! Άφησέ το να κρυώσει πρώτα!”, σου φωνάζουν.
Μα δεν ακούς. Η προσμονή έχει στήσει χορό με τους γευστικούς σου κάλυκες.

Να πως μοιάζει η αγάπη. Με προσμονή, με υπομονή, με γεύση, με χορό.

Σαν τη μικρή μπαλαρίνα που στροβιλίζεται στο ρυθμό και τον παλμό της καρδιάς σου.
Φοράει το ροζ της φόρεμα και σου αφιερώνει τον κότσο της.
Τα χέρια της χαϊδεύουν την ησυχία σου. Τα πόδια της ορειβατούν στην ελευθερία σου.

Να πως μοιάζει η αγάπη.
Με σένα.



[ μπαλαρίνα : ανιψούλα Βασιλική ]



Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Τραμπολίνο



Κυλάει το νερό. Από πηγή σε εκβολή. Από εισπνοή σε εκπνοή. Κυλάει η ζωή. Σαν μια μπάλα μικρή πολύχρωμη που λατρεύουν τα παιδιά. Από εκείνες που έχουν μέσα τους βαθιά μια μπαταρία. Να παίρνουν την απαραίτητη ενέργεια να φέγγουν στο σκοτάδι. Να αναβοσβήνουν σαν αστέρες μακρινοί. Σαν αστέρες που τρεμοπαίζουν στις ανέφελες νύχτες. Που αν τους κοιτάζεις αρκετή ώρα επίμονα, έχεις την βεβαιότητα ότι μετακινούνται σπασμωδικά ίσως, φευγαλέα. Σαν αστέρες που μπορεί να μην ζουν πια, όμως εσύ έχεις μια μηχανή του χρόνου κρυμμένη στον αμφιβληστροειδή σου. Κι ενώ η μπάλα αναπηδά και το παιδί γελά, εσύ πηγάζεις και εκβάλεις. Απλά, ταυτόχρονα και ανατροφοδοτούμενα. Σαν αγκαλιά σφιχτή.

Και είναι εκείνη η στιγμή που βγάζεις όλα σου τα ρούχα και με ένα μακροβούτι σου προσφέρεις το κορμί σου σε αυτό το νερό. Η απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας σε διεγείρει. Αφήνεσαι ανάσκελα στην ροή, ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρά σου και προσφέρεις την καρδιά σου στον αφρό. Ήλιοι, φεγγάρια και λοιπά στολίδια του ουρανού απέχουν ένα τέντωμα των χεριών σου. Κοράλια, ιππόκαμποι και λοιπά θαύματα του βυθού απέχουν μία ησυχία των ποδιών σου. Στα χείλη σου μια υποψία αλατιού, στο νου σου μια χούφτα πιπέρι.

Ένα τραμπολίνο η επιθυμία, μια κούνια η ανάγκη. Κι ένα ευτυχισμένο πλάσμα να τρέχει από το ένα στο άλλο. Να πίνει φως, να δίνει ιδρώτα και να γεννάει φωτιά. Κάπως έτσι ερωτεύονται οι άνθρωποι. Κάπως έτσι σχηματίζονται οι δρακολίμνες. Με ενδοφλέβιες ενέσεις πολιτισμού και ανοιχτές εγχειρήσεις παιδείας. Απλά, ανέμελα και συλλογικά. Σαν οργασμός αληθινός. 

Παίξε όσο θέλεις. Νιώσε όσο αντέχεις. Σ’ αγαπώ.