Συνταγή

...μια ιστορία χρόνων στο εδώ και στο τώρα, χαρισμένη...

συνοδευόμενη από ένα απόσπασμα του "Cap ou pas cap...?" :

"Κι αν ο κλιματισμός της ζωής μου χαλάσει και σε μέρες καύσωνα σαν κι αυτήν δεν μπορώ να σε δροσίσω με την ίδια ευκολία και την ίδια επιτυχία; Κι αν σου ζητήσω να μαζέψεις ότι απέμεινε από το δέρμα μου στα σεντόνια και να το πετάξεις από το μπαλκόνι; Αντέχεις να μην με ρωτήσεις γιατί; Κι αν σου ζητήσω να διαλέξεις ανάμεσα στην ομορφιά και στα σκουπίδια; Μπορείς να μην μου θυμώσεις; Αντέχεις; Κι αν σου πω πως αισθάνομαι για σένα μπορείς να μην προσπαθήσεις να προσγειώσεις τα λεγόμενά μου; Ε; Κι αν σου ζητήσω να με ξεδιψάσεις; Αντέχεις να παραδεχτείς ότι το κάνεις από έρωτα; Μπορείς να με βοηθήσεις να αλλάξω και τα τελευταία κομμάτια δέρματος που απέμειναν γαντζωμένα στα μπράτσα μου; Αντέχεις να φιλήσεις τις πληγές μου και να χαϊδέψεις τα πόδια μου; Αντέχεις να ξετυλιχτείς από το σεντόνι που κρύβει το κορμί σου και να πετάξεις την μάσκα της θλίψης στην θάλασσα;"

Αφορμή Πολέμου

[ photo: revolution by ~snatchthief ]

σε μια στιγμή αλλάζει μια ζωή

μονάχα πάθος να γεννάς

να ανάβεις σπίθα μιας φωτιάς

έξω να βγαίνεις

από τοίχους τέταρτους

κι εκεί στο ακριβώς μετά το ίσον

σαν ισοκράτημα η φωνή σου 

στα συνθήματα

σαν χαμογέλιο το κορμί σου

στα πατήματα

άνω σαν θρώσκεις 

από απόγνωση, οργή, ανεμελιά ή ελπίδα

έχε το χέρι σου σ’ ένα άλλο χέρι

σφιχτά κι ελεύθερα.

[ ...οι λέξεις γεννήθηκαν στους τίτλους τέλους της ταινίας μικρού μήκους: casus belli .

Ευχαριστώ στην Roadartist , η οποία την έφερε εντός μου. ]

twelve

[ απόσπασμα ενός Μάη, δώδεκα χρόνια πριν ]

[ photo: Harlequin Rain by *iNeedChemicalX ]

...άλλη μια άνοιξη ξανά

με πρωτοβρόχια και σκισμένα πανιά

γιορτές, λουλούδια κόκκινα

ξενιτεμένα όνειρα

που ζουν ακόμη

κι είναι βρεγμένοι οι δρόμοι

κι όπου κοιτάζω εσένα έχω στην ματιά

δυο μπλε ουρανούς με σύννεφα ξανθά

μια τρικυμία

μια τιμωρία

κάτι φωνάζει από μίλια μακριά

για περίμενε, να δεις

ένας είναι ο ουρανός της γης

μία δύση, μια ανατολή

κι ένα γέλιο έτσι για αρχή

άλλη μια άνοιξη ξανά

κι είναι το καλοκαίρι που έλεγες κοντά

πάλι ταξίδια

κι άλλα στολίδια

να 'σαι καλά κι ας είσαι μακριά

τι κι αν ο χρόνος είναι εχθρός για τα καλά

μα όχι για πάντα

τι πάει να πει «για πάντα»;

κάτι φωνάζει από μίλια μακριά

για περίμενε και μη μου πεις

τι δεν θα 'δινες να χαθείς

στο τσιγάρο της, καπνός

μες την πόλη του φωτός

άλλη μια άνοιξη ξανά

με 7 χειμώνες και λυτά τα μαλλιά

με κάποια λόγια και τα μάτια στεγνά

πόσο μου λείπεις.

Άνοιξε το παράθυρο...

[ Αυθόρμητη Διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού 

σε στίχους του Ερρίκου Θαλάσσινου και μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου.

Πρώτη Εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης ]

Αυτή η άνοιξη ας μην πάει χαμένη...