Summertime

[ photo: ¿Qué no era el rojo de buena suerte? by vachi-bumbernickle ]

…με κάρβουνο στο χέρι κυκλώνες ζωγραφίζω
στα σύνορα του κόσμου, στα τσίνορά σου φως μου
με κάρβουνο να καίει, στο χέρι μου να ρέει
να στάζει στις πληγές μου σαν άγριο γιατρικό.

ξύπνα με, μην κοιμηθώ
φίλα με, μην ξεχαστώ
και χάσω τ’ όνειρο

…γοργόνες αρμενίζουν και σιγοψιθυρίζουν
στ’ αριστερό αυτί σου, ησύχασε, κοιμήσου
σε περιμένει μέρα για να τα βγάλεις πέρα
σε γκρίζα παραμύθια, κάτι χτυπάει στα στήθια.

ξύπνα με, μην κοιμηθώ
φίλα με, μην ξεχαστώ
και χάσω τ’ όνειρο

…επάνω στο τραπέζι δυο βάζα πετιμέζι
και μια χρυσή τουλίπα ανθίζει από μια τρύπα
στο πιάτο πεφταστέρια, μια αλμύρα από νυστέρια
ξημέρωσε στην πλάση, τώρα ποιος να σε πιάσει!

ξύπνα με, μην κοιμηθώ
φίλα με, μην ξεχαστώ
και χάσω τ’ όνειρο

Turn on the light

[ photo: allegro festoso by Vaniglia ]

- Λοιπόν, εγώ φεύγω. Μην ξεχάσεις να ποτίσεις τα λουλούδια. Εντάξει;
- Εντάξει.

Με την έξοδο του κλειδιού από την πόρτα και την είσοδο του Debussy στα περίχωρα των τύμπανων των αυτιών του, ένα σεληνόφως αναίτιο απλώθηκε πρώτα διστακτικά και ύστερα ολοκληρωτικά στα πέλματα, στο στήθος και στο ξυρισμένο του κεφάλι. Τον έκανε να μοιάζει σαν φιγούρα από ασήμι ή λευκόχρυσο. Μόνο τα κλειστά του βλέφαρα και οι άκρες των χειλιών του είχαν χρώμα διαφορετικό. Έμεινε εκεί για αρκετή ώρα, ακουμπώντας τους αγκώνες του στα κάγκελα του μπαλκονιού, μισοκρεμασμένος, βυθισμένος στην γνωστή του αυτοψυχοθεραπεία που έπαιρνε σάρκα και οστά με ένα τσιγάρο στο στόμα και το βλέμμα στην αναζήτηση της χελώνας του ακάλυπτου χώρου. Πίστευε από μικρός ότι ίσως να ήταν μια angonoka… αλλά έξι όροφοι είναι μια μεγάλη απόσταση για την όραση αν και απειροελάχιστη για το βάρος του σώματος. Μετά την έβδομη αναπαραγωγή της σονάτας και την εκατοστή αναταραχή του "εντάξει" που είχε στήσει χορό διονυσιακό επάνω στις τρίχες του δέρματός του, έτριξε τα δάχτυλά του, και μονολογώντας σχεδόν με κάποια μελωδικότητα: "αν σε νοιάζουν τα λουλούδια, μείνε εδώ να τα ποτίσεις μόνη σου", έφτασε στο μπάνιο και γέμισε δυο μεγάλα παγούρια νερό.

Εντάξει…
Χωρίς καμία μα καμία τάξη, βουτάς τον δείκτη σου ανάμεσα σε δυο περσίδες, και χώνεις τις βλεφαρίδες σου, στα κρυφά, για να κρυφοκοιτάξεις σκέψεις και πράξεις. Ύστερα λες "εντάξει" κι αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου που… γέλασες μαζί του και ξεγέλασες το είδωλο σου στον καθρέφτη. Αλήθεια, τελικά ποιος είναι πιο γρήγορος; Εσύ ή το είδωλο; Ποιος είναι πιο όμορφος;

Εσύ…
Μοιάζεις με πρωτοβρόχι. Και με άνεμο βόρειο στο τέλος μια καυτής μέρας του Αυγούστου μοιάζεις. Αν ήσουν πόλη θα ήσουν η Βενετία. Αν ήσουν γράμμα θα ήσουν το "Ω". Ένα ωμέγα που αφήνει ένα μικρό άνοιγμα για να κοιτάξεις μέσα του, ίσως και να καταφέρεις να μπεις μέσα του. Ένα ωμέγα που για ένα μικρό άνοιγμα δεν είναι ολόκληρος κύκλος, δεν είναι μηδέν, δεν είναι όμικρον, δεν είναι ακόμα πανσέληνος. Αν ήσουν φωτογραφία, θα εμφανιζόσουν προσεκτικά στο κατάλληλο δωμάτιο και το βλέμμα σου θα κοιτούσε αλλού όχι από φόβο, ούτε από αμηχανία. Ύστερα θα κοιτούσε μπροστά με διασταλμένες κόρες πίσω από υγρό στοιχείο.

Εγώ…
Άλλοτε να βρίσκω και άλλοτε να νομίζω ότι βρίσκω την κατάλληλη στιγμή και τον κατάλληλο χώρο. Δεν υπάρχει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Δικαιολογίες για να αποφύγει ο νους την αναπαραγωγή του οπτικοακουστικού του υλικού; Είναι πιθανόν… Αναζητώ την φασαρία κι έπειτα την ησυχία σε ένα απειροελάχιστο κλικ. Σκαρώνω μαγικά φίλτρα για να μην σαμποτάρω τον έρωτα και στριφογυρίζω σαν νεογέννητος ανεμοστρόβιλος στο ανισόπεδο κρεβάτι μου την νύχτα, όχι από φόβο, ούτε από αμηχανία. Το πρωί που ξυπνάω δεν θυμάμαι πολλά, ίσως και τίποτα. Μονάχα μυρίζω ένα άρωμα. Δεν ξέρω από πού έρχεται. Έρχεσαι;

Εκεί…
Μέχρι το "εκεί" να γίνει "εδώ", αρνούμαι να λογοδοτήσω μπροστά του.

Εδώ...
Απορίες, οθόνες, σήματα κινδύνου, εικόνες, τίτλοι, τηλεφωνήματα, βόλτες, αρνήσεις, δώρα που δεν παραδόθηκαν ακόμα, λόγια που δεν τσίριξαν στο στρώμα και μια αυτοπεποίθηση που ψάχνει το δρόμο για το σπίτι, απλώνουν τα πιρούνια τους και δεσμεύονται ότι θα μου βγάλουν τα μάτια, το μοναδικό δευτερόλεπτο που δεν θα κοιτάζω ή που δεν θα σκέφτομαι. Λες να μην κοιτάξω σε λίγο το ηλιοβασίλεμα μήπως και την πατήσω; Όχι βέβαια! Και θα το κοιτάξω, και τα λουλούδια, θα ποτίσω, και λουλούδια θα σου φέρω, και δεν θα αρνηθώ πως ο κύβος είναι ήδη σε ελεύθερη πτώση. Άλλωστε τι νόημα θα είχε διαφορετικά; Ας είναι ρίσκο. Αξίζει τον κόπο. Δροσίζει τον τρόπο. Έτσι θέλω να ζω. Να μένω στην δική μου "Ushuaia" και μόλις νυχτώνει να χαζεύω το βόρειο σέλας στον ουρανό της.

- Γύρισες τόσο γρήγορα;
- Ναι, γιατί πόσο νόμιζες ότι θα λείψω; Μια βόλτα πήγα. Τα πότισες τα λουλούδια;
- Ναι. Ξέρεις, θέλω να γυρίσω τον κόσμο μαζί σου.
- Πάω να ξεντυθώ.

Μια σκάλα υπογείου η απουσία με το φως να βρίσκεται στον τοίχο δίπλα στο κάτω κάτω σκαλί… και μια απογοήτευση η καμένη λάμπα, ακριβώς όταν την χρειάζεσαι. Πολεμικές αναταραχές, αντιπερισπασμοί, σπαρμένοι πανικοί, ουσίες εξουσιών, μολυσμένες πυρκαγιές ανακινούν την ευωδιά του πάνω πατώματος, σαν σκουπόξυλο που διαταράσσει την μεσημεριανή ησυχία.

Αφήνω το pause και τα ηχεία αναρωτιούνται ξανά ¨...and why can´t you just hold me?¨. Δεν θυμάμαι πόση ώρα είχα σφηνώσει το δάχτυλό μου εκεί. Σαν παγωμένη στιγμή οργασμού η σκέψη η τωρινή, με ταυτόχρονα αμφίδρομο χαμόγελο. Σαν απαλό φιλί η επιθυμία η τωρινή, αναμενόμενα ξαφνικό, με μάτια μισάνοιχτα την πρώτη φορά, για να τσεκάρεις αν μπορείς, κι ύστερα κλειστά, για να τσεκάρεις αν ζεις.

Θέλω να φύγω. "Τώρα" είναι η κατάλληλη στιγμή. Θέλω να έρθεις μαζί μου. Θέλω να θέλεις να έρθεις μαζί μου. Θέλεις;

Just a dream?

[ photo: Cold water by brambura33 ]

Ένα περίεργο παιχνίδι πάλι
ποντάρεις πάντα στην καρδιά
χωρίς να ξέρεις αν κερδίζεις ή αν χάνεις
ασ' το θα δείξει πιο μετά

ένα περίεργο παιχνίδι πάλι
δεν έχει μπάλλες, ούτε χαρτιά
δεν έχει οθόνες, ζάρια και πιόνια
το έχουν βαφτίσει αγκαλιά

μια εισπνοή, μια εκπνοή
και μια ζωή σαν να' ναι κήπος
με δίχως «μήπως»
και θεραπείες για τα «πρέπει»
ο ουρανός, ο λαμπερός, όλα τα βλέπει…

για να' χεις μέρες δροσερές και μονοπάτια
να σ' οδηγούν κλειστά τα μάτια
γιατί έξω μοιάζει γιορτινά σαν ειν' και μέσα
όλα ξεκάθαρα και νόστιμα με μπέσα

ακόμα μια εισπνοή, μια εκπνοή
ακόμα μια ζωή σαν να' ναι κήπος
με δίχως «μήπως»
και θεραπείες για τα «πρέπει»
ο ουρανός, ο λαμπερός, όλα τα βλέπει…

[ The darkness doesn´t have any answers. Let's win this game. ]

Contigo

[ photo: poisonous mushrooms by karil ]

Η αγάπη αγκυλώνει όνειρα, ξεμπροστιάζει κρυμμένες λέξεις και ράβει με μαεστρία μια δαντέλα από σταθμούς, αναπαύσεις, στάσεις και διαδρομές. Ύστερα μπαίνει σε ένα παλιό λευκό jeep που αγκομαχώντας ανεβαίνει έναν μικρό λοφίσκο, κι άλλον έναν, κι άλλον έναν... Όταν πια οι εκπνοές της έχουν γίνει σταθερές, αργές και περιοδικές παίρνει την μεγάλη απόφαση κι επιλέγει την σπουδαία ημέρα της κατάβασης μέχρι το πρώτο λιμάνι. Εκεί γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα την περιμένει ένα κρουαζιερόπλοιο με εκλεκτή κουζίνα, ευγενικό προσωπικό, έμπειρό πλοίαρχο κι ένα piano bar του γούστου της. Θα αφεθεί στην ασφάλεια που θα της παρέχει κατά το ταξίδι και στην εμπιστοσύνη που θα αισθάνεται για τους συνταξιδιώτες της.

Όταν φανεί στεριά μετά από παγετώνες και καύσωνες, από θερμά ρεύματα και ψυχρούς ανέμους, θα χαμογελάσει από υγεία και θα πάει να πιει ένα γλυκό ρόφημα στο πρώτο cafe που θα αντικρίσει μπροστά της. Κλείνοντας τα μάτια θα απολαύσει την σιωπή λίγων δευτερολέπτων κι έπειτα θα πιάσει την άκρη της δαντέλας που όλο αυτό το χρονικό διάστημα φορούσε σαν φουλάρι στο λαιμό της και θα την ξηλώσει με μία ερωτική αποφασιστική κίνηση.

Είναι εκείνη η στιγμή που κόβεται ο ομφάλιος λώρος του πάθους από την αβεβαιότητα, της ηδονής από το άγχος, της φαντασίας από την παραίτηση. Είναι εκείνη η στιγμή που οι μουχλιασμένες σου αρθρώσεις τρίζουν και τον ήχο ακολουθεί η κίνηση. Είναι εκείνη η στιγμή που η γεύση σου αιχμαλωτίζεται στον πιο ευτυχισμένο ουρανίσκο, που η μυρωδιά σου ερεθίζει το πιο αφοσιωμένο νου σαν φρεσκοανθισμένο νυχτολούλουδο. Αναπόφευκτα, ένα χαμόγελο έρχεται μπουσουλώντας και σου ψιθυρίζει «χρόνια πολλά» ίσως και «χρόνια καλά». Κάπως έτσι ετυμολογείται η απόλαυση. Κάπως έτσι ομολογείται ο έρωτας.

Η αγάπη δεν αρέσκεται στο να κυκλοφορεί μόνη. Συνοδεύεται ευχάριστα με απεριτίφ κατάνυξης και σουφλέ άνοιξης. Στις παράκτιες δε περιοχές συνηθίζεται άμμος να στολίζει, σαν πολύτιμες μικροσκοπικές πέτρες, τα γυμνά της πόδια. Αξίζει να σημειωθεί πως είναι άνευ σημασίας η χρήση παραισθησιογόνων ουσιών κατά την βόλτα μαζί της. Αρκεί μια ματιά της για να οδηγήσει σάρκα και πνεύμα σε έκσταση. Είναι εκείνη η στιγμή που ένα χάδι στα μαλλιά σου αναγκάζει την γραμμή της ζωής στην παλάμη, να ξεστρατίσει και να διαφοροποιήσει πορεία. Κάπως έτσι ξεστομίζεται η επιθυμία.

Ο θαυμαστός σου κόσμος ας ποτίζεται μέρα με την νύχτα με μαστιχόνερο, κι ας «επιτρέπει» σε αστερισμούς να κατεβαίνουν λίγο πιο χαμηλά τις γενέθλιες μέρες σου. Ας είναι γόνιμος ο άνεμος που κάνει τα ρούχα σου να χορεύουν και πρόσφορο το έδαφος που μοιράζεις βήματα. Ας είναι πλατινένιος ο δρόμος σου με σμαράγδια στο πράσινο των φαναριών. Ας λάμπει το πρόσωπό σου κατά την φωτοσύνθεση κι ας κυλάει μελωδικά το αίμα μέχρι την καρδιά σου. Είθε να χαμογελάς και να γιορτάζεις ομολογίες και ετυμολογίες. Ας ανακαλύπτεις όταν ψάχνεις. Ας ψάχνεις όταν αγαπάς. Να ερωτεύεσαι. Να είσαι εδώ.

Χρόνια καλά, ζωντανά κι ελεύθερα.

[ η αλήθεια εκ της λήθης, δέκα νύχτες μετά ]