Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Μ'ακούς;

άνοιξα ξανά τις κουρτίνες
μήπως και σε δω να περνάς ανάμεσά τους
ψυχή τε και σώματι

[ την φωτογραφία έφεραν τα νερά από το λιμανάκι ]

Απλώνω το χέρι μου μερικά εκατοστά μπροστά από τα μάτια μου και βυθίζομαι στην ψευδαίσθηση της αφής. Πόσο άρρωστο μπορεί να είναι αυτό; Πόσο υγιής μπορεί να είναι μια επιθυμία που σε κρατάει εγκλωβισμένο μπροστά σε μια φωτογραφία χωρίς καμμία μα καμμία διάθεση για απεγκλωβισμό; Μακάρι να ήξερα.

Εισπνέω τον καπνό από το δωμάτιο, στηρίζοντας το κεφάλι μου με το ένα μου χέρι, και ανακαλύπτω έκπληκτος την διάρκεια μιας μυρωδιάς κοιμισμένης στα δάχτυλά μου… μιας μυρωδιάς απαγορευμένης, ίσως, αιθέριας, από μια νύχτα δυο βήματα από την θάλασσα. Ψευδαίσθηση της όσφρησης;

Οδηγώ και τα τζάμια θολώνουν. Εκεί δεξιά νομίζω πως διακρίνω ένα αποτύπωμα να εμφανίζεται. Είχε κρυφτεί αλλά ήταν εκεί. Ή μήπως κάνω λάθος; Όσο κι αν κάτι κρυφτεί, όμως, όσο κι αν το κρύψεις επιμελώς, θα βρει έναν τρόπο αργά ή γρήγορα για να κάνει το βλέμμα να παγώσει, έπειτα να ζεσταθεί, ύστερα να παγώσει πάλι… Η ψευδαίσθηση της όρασης ήταν η συνοδηγός μου απόψε.

Ακουμπάω το κεφάλι μου στην κορυφή της καρέκλας και η στιγμή μου υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να κοιμηθώ. Όχι, απόψε. Απόψε πρέπει να προσέχω μήπως φανούν μερικοί ανυπότακτοι εφιάλτες από κάποιο στενό σοκάκι και σε τρομάξουν. Και τώρα; Μήπως έχω αποκοιμηθεί και δεν το κατάλαβα; Ανάμεσα στο ουρλιαχτό των αυτοκινήτων στην λεωφόρο, έρχεται ένα μονόγραμμα να κεντηθεί με χρωματιστή κλωστή επάνω στα τύμπανα των αυτιών μου. Όχι, δεν θα ανοίξω τα μάτια, δεν θα κοιμηθώ και δεν θα ξυπνήσω. Θα μείνω ως έχω. Σε μια σφιχτή αγκαλιά με την ψευδαίσθηση της ακοής.

Δίψασα. Ό,τι και να πιω όμως, είναι υποκατάστατο. Ας διψάω. Βρέχω με την γλώσσα τα χείλη μου και παραδίνομαι ηδονικά στην ψευδαίσθηση της γεύσης. Αφήνομαι σε σένα.

Υπάρχει και έκτη ψευδαίσθηση; Αν ναι, τότε αυτή την στιγμή κοιμάσαι στην αγκαλιά μου.

Αγγίζω με το ένα μου χέρι την μέση σου, με το άλλο πιάνω το χέρι σου που είναι ακουμπισμένο επάνω στο στήθος μου, ακούω την αναπνοή σου, μυρίζω τα μαλλιά σου και δίνω ένα απαλό φιλί στα μάτια σου. Ακουμπάς τα χείλη σου στον λαιμό μου και μένεις ακίνητη. Ας μείνω κι εγώ ακίνητος τώρα, μην σε ξυπνήσω. Σου ψιθυρίζω καληνύχτα, χαμογελάω δειλά και κλείνω τα μάτια μου. Αίσθηση της ευτυχίας; Μπορεί. Αλήθεια ή ψέμα; Ζωή.

« Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν, μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς »


Φοβάμαι.


Κυριακή.
Φοβάμαι, απόψε, πιο πολύ.



6 σχόλια:

  1. Αυτή η έκτη ψευδαίσθηση είναι μαγική. Κάνει τις άλλες πέντε να μοιάζουν άχρωμες, χωρίς ουσία. Πολύ όμορφο κείμενο. Καλό απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλό απόγευμα και σε σένα. Να είσαι καλά που περνάς.
    Ναι είναι μαγική, έχεις δίκιο. Αυτό που την κάνει πιο χρωματιστή είναι ότι διαρκεί όσο επιθυμείς εσύ.
    Ας αποχωρήσει, όμως, το πρώτο συνθετικό της λέξης... κι ας διαρκέσει ακόμη κι ελάχιστα λεπτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάποτε και εμένα μου διάβαζε Ελύτη...
    Κάποτε ένιωθα την έκτη ψευδαίσθηση να τυλίγεται στο κορμί μου σαν πέπλο από αυτό που κρατούν οι ταυρομάχοι για να διεγείρουν τους ταύρους και να επιτεθούν...
    Φοβάσαι;
    Και εγώ μαζί σου...
    Δνε ξέρω όμως γιατί.
    Είναι αλήθεια πάντως.
    Είναι ζωή.


    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. -> Assel...
    σαν πέπλο κόκκινο... έτσι είναι. Υπέροχη παρομοίωση.
    Εμένα μου διάβασε μια φορά Ελύτη και είναι ακόμα στα αυτιά μου πότε για να με νανουρίζει και πότε για να με ξυπνά, πότε για να με μελαγχολεί και ποτε για να με ησυχάζει.

    Καλό βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 5 ψευδαισθήσεις των αισθήσεων
    1 ψευδαίσθηση της έκτης αίσθησης
    η έκτη αίσθηση είναι αίσθηση ή ψευδαίσθηση;
    οι αισθήσεις είναι αληθινές ή ψευδείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ->markos-the-gnostic
    μακάρι... να είχα την απάντηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή