Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Ζωή



είναι η μέρα ένα ποτήρι λαχτάρα
στον πάτο ζάχαρη
αλάτι στον αφρό
είναι η νύχτα ένα ουρλιαχτό στην σχάρα
αίμα στα κάρβουνα
αστέρια στον καπνό

είναι ο έρωτας πολύχρωμη βιτρίνα
μέσα τα θαύματα
έξω πειρασμός
είναι ο πόλεμος διάφανη κουρτίνα
αδέσποτες σφαίρες έξω
μέσα οργασμός

είναι η ζωή δική μου
την αρμενίζω
εδώ
βυθίζομαι στα ύψη
κι όπως γουστάρω
ζω.



Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

τσουλήθρα



Ποια τελετουργία σε δίπλωσε και σε έκρυψε στην τσάκιση μιας σαΐτας που άλλαζε
χρώματα σαν τον πιο εξωτικά όμορφο χαμαιλέοντα;

Ποιος άνεμος σε ύψωσε, σε στριφογύρισε, σε ώθησε να περάσεις μπροστά από τα μάτια μου; 

Ποια ραδιουργία σε μετουσίωσε από ησυχία σε φωτιά; 

Ποια ανάγκη σε γλίστρησε στην πιο περίπλοκη τσουλήθρα που εμπνεύστηκε ποτέ μια φαντασία τολμηρή; 

Ποιο χέρι σε τύλιξε σαν αλυσίδα καλοκαιρινή στο πόδι και ποια γλώσσα σε σφήνωσε στο πιο μελωδικό Αχ που θα μπορούσε να προφέρει ποτέ ένας πόνος, ένα πάθος;

Ποια σκέψη σε κράτησε από το χέρι σαν τόνο στο όνομά σου, σαν τελεία στα χείλη σου και σαν θαυμαστικό στις ανοιχτές σου βλεφαρίδες; 

Που κοιμήθηκες και ξύπνησες λίθος πολύτιμος σε ορυχείο βαθύ με απασφαλισμένη την πιο ανατριχιαστική χειροβομβίδα σιωπής δίπλα στο μαξιλάρι σου;

Πότε έγινες η κορυφογραμμή αφορμών και αιτιών για προσπέραση του ορίζοντα στο πιο πολύβουο δρόμο που έχεις περπατήσει;

Ποια επιτάχυνση σε έστειλε με ταχύτητα διαφυγής στο μικρόκοσμο της ανατολής ανάμεσα στις κουρτίνες ενός παραθύρου ανοιχτού τις νύχτες;

Ποια τελετουργία σε δίπλωσε και σε έκρυψε μέσα μου;


σε χώμα ξερό κι αν γεννηθείς
με ανέμους παγερούς στο δέρμα
στο χιόνι νερό θα βρεις
μια άνοιξη ολόγυμνη στο αίμα.



[ τέλος όγδοου Δεκέμβρη ]


Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

μικρές άρκτοι


~ Μέσα.

ένα Hostel η ζωή,  
με λαμπτήρες θερμού φωτός στα πορτατίφ των κομοδίνων
φως που λίγο πριν πέσει η  νύχτα 
φτιάχνει σύννεφα στο περίγραμμα της γύψινης ροζέτας 
και κύματα στα φρεσκοστρωμένα σεντόνια
τα στόρια στο παράθυρο 
μισάνοιχτα 
να αφήνουν λίγη από την πραγματικότητα 
να εισέλθει 
και κάτι από το όνειρο να εξέλθει
το πάτωμα να τρίζει 
σε κάθε δεύτερο βήμα 
και η ανάγκη σε ημιανάπαυση να ετοιμάζεται 
για βραδυνή έξοδο 
μετρώντας τα τικ τακ 
του ρολογιού 
μπροστά στον μικρό καθρέφτη του τοίχου
πότε το δεξί μάτι να ρίχνει βλέμματα στην «άλλη πλευρά» 
και πότε το αριστερό
κι ύστερα ο αυχένας, 
ο λαιμός, το μέτωπο
λείπουν δυο σανίδες από το κρεβάτι 
αλλά η στατικότητά του δεν έχει επηρεαστεί ιδιαιτέρως
μονάχα το στρώμα βουλιάζει λίγο στη μέση 
αλλά κι αυτό το ξεχνάς στην αγκαλιά
ένα μικρό γραφείο με σκαλισμένα λογής και λογής γράμματα, 
σχήματα και υποσχέσεις 
πάνω του
κι ένα μικρό συρτάρι 
που όταν το ανοίγεις 
για πρώτη φορά, 
κρύβει μέσα του ένα σημείωμα 
γραμμένο από άγνωστο χέρι 
στην πίσω πλευρά 
μιας, σχεδόν ξασπρισμένης πια, απόδειξης.


~ Έξω.

ένα αυτό που θέλω
να φύγω και θέλω να μείνω
δίπλα σου στην θέση στο λεωφορείο
ο πόθος
δίπλα σου να μετρήσω τις ανακλάσεις 
από τα φώτα δρόμου
και από τις σκιές των αγνώστων συνεπιβατών
στα μάτια σου
να καθρεφτίζονται κυματισμοί
εγκάρσιοι
κι αυτόχθονες να κυλούν στα χείλη σου
για να γεννιούνται φθόγγοι
που όταν μυρίζουν σαν χαμόγελα, θα κρύβονται στον αφαλό σου
κι όταν αδειάζουν σαν αναφιλητά, θα ρέουν 
σαν ιδρώτας στην άσφαλτο
πρωί θα είναι
νύχτα που γλιστράει από την κουρτίνα κατευθείαν στο ταβάνι
έτσι για θεραπεία
έτσι για να γουστάρουμε
κι όταν τα φρένα ηχήσουν
και οι πόρτες τρίξουν στο άνοιγμα
όλα τα αστέρια του σύμπαντος να καρφωθούν στα σώματα
μικρές ελιές
μικρές άρκτοι και ανδρομέδες στο στήθος και στην πλάτη.




[ Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι και τούμπαλιν, μικρή μου. ]



Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

δροσιά



γλυκό με κανέλα ή λεμόνι
και το σεντόνι να καλύπτει ή να αποκαλύπτει 
να ανακαλύπτει ο ιδρώτας την δροσιά 
και τα φτερά το χώμα 
το στόμα σου να γεύεται η αφοσίωση 
και μια υποσημείωση επάνω στην παλάμη 
σε έναν ιμάμη που σου φέρνει το Αιγαίο 
ρέω, απαντάω 
αγαπάω.